Południe Iranu zamieszkują różne grupy koczowników. Kaszajowie są bodaj najbardziej znani. Obok nich w okolicach Szirazu spotykamy m. in. Chamse, Afszarów, Kaszkuli. Korzeni tych kultur należy szukać aż w południowym Kaukazie w grupie ludów pochodzenia tureckiego.

Wyroby z Farsu, tak nazywa się ta południowa prowincja, do dziś zachowały właściwe ludom kaukaskim archaiczne, naiwne obrazowanie – zgeometryzowane proste formy, wśród których roi się od kwiatów, postaci zwierząt, ptaków, nawet ludzkich sylwetek – i szeroką skalę barw, czasem dość kontrastowo zestawianych. Tkane są na wełnie, najczęściej wielbłądziej.

Mnogość drobnych elementów sprawiających wrażenie jakby zostały chaotycznie rozrzucone na całym polu kobierca, ich niesymetryczność są znamienne. Dywany mają najczęściej kompozycję medalionową. Medalionów może być kilka lub jeden położony centralnie.

Opisywany kobierzec Kaszkuli jest obrazem ogrodu perskiego. W medalionie znajduje się wyobrażenie basenu wodnego. Na bordiurze i w polu głównym spotykamy skośnie cięte liście typowe dla wyrobów kaukaskich. Większa gęstość tkania u Kaszkuli pozwala ich kobierce dość łatwo odróżnić od kobierców Kaszkajów.

Tradycyjne naturalne barwy – koszenilowa czerwień, indygo i nie barwiona kremowa wełna – zostały wzbogacone cennymi żółto-pomarańczowymi odcieniami granatowca lub szafranu.

Z uwagi na niezbyt dużą liczebność plemienia wyroby Kaszkuli są rzadkie, toteż jest to cenny przykład dobrze zachowanego starego kobiernictwa plemiennego.

Stan idealny