Kaszajowie są bodaj najbardziej znaną rodziną koczowniczą z południa Iranu. Ich korzeni należy szukać aż w południowym Kaukazie w grupie ludów pochodzenia tureckiego.

Wyroby kaszkajskie do dziś zachowały właściwe ludom kaukaskim archaiczne, naiwne obrazowanie – zgeometryzowane proste formy, wśród których roi się od kwiatów, postaci zwierząt, ptaków, nawet ludzkich sylwetek – i szeroką skalę barw, czasem dość kontrastowo zestawianych. Tkane są na wełnie, najczęściej wielbłądziej.

Mnogość drobnych elementów sprawiających wrażenie jakby zostały chaotycznie rozrzucone na całym polu kobierca, ich niesymetryczność są bardzo typowe dla kaszkajów. Dywany mają najczęściej – jak opisywany – kompozycję medalionową. Medalionów może być kilka lub jeden położony centralnie.

Opisywany kobierzec jest wzorowany na starych kompozycjach, w których powierzchnię dywanu dzieli się na kilka wyraźnie zróżnicowanych i w rysunku, i w kolorach pól. W polu głównym mamy dwa medaliony, a w nich ułożone z kwiatów drzewa życia. Narożniki zapełnione są liniami geometrycznych wzorów. Dolne i górne łączą pasy o drobnym deseniu i odmiennej od narożników i pola kolorystyce. Taka kompozycja przywodzi na myśl stare makaty, gdzie zestawiano tkaniny o różnej fakturze, wzorach, kolorystyce, a nawet sposobie wykonania, np. haftowane obok wzorzyście tkanych. Tradycyjne naturalne barwy zostały klasycznie połączone – czerwień marzanny, indygo i niebarwiona wełna w kremowych odcieniach.

Piękny przykład kobiernictwa plemiennego.

Stan idealny