Isfahan, miasto pałaców, stolica Persji za panowania szacha Abbasa Wielkiego. W XVI – XVII wiecznych warsztatach isfahańskich pojawił się finezyjny krzywoliniowy styl, zwany od imienia władcy stylem szacha Abbasa. Dziś jest on bodaj najbardziej rozpoznawalnym typem wzorów na kobiercach perskich – niekończące się zwoje winnej latorośli przeplatane palmetami i rozetami. Dywany isfahańskie były projektowane przez sławnych miniaturzystów. Najcenniejsze powstawały z jedwabiu upiększanego złotymi i srebrnymi nićmi.

Tę niezwykłą jakość kobierce z Isfahanu utrzymują do dzisiaj. Odznaczają się wielką precyzją, bogactwem wzorów i kolorów oraz gęstością tkania, co doskonale widać na przykładzie tego malarskiego okazu. Dominują w nich motywy roślinne, ale – jak w prawdziwych ogrodach – często obok kwiatów i roślin pojawiają się zwierzęta.

Renomą cieszą się też dywany z rejonu Isfahanu. Warposzt i Mobarak to dwa znakomite, choć niewielkie ośrodki tkackie, gdzie w prostych warsztatach powstają prawdziwe dzieła sztuki.