Afgańskie dywany są niezwykle charakterystyczne. Głęboka czerwona barwa, głównie koszenilowa, choć czasem także pomarańczowawa czerwień marzanny, ograniczona kolorystyka, bardzo stare, zgeometryzowane, rustykalne wzornictwo, lśniąca zdrowa wełna, doskonale wiązane wyroby.

Głównymi wytwórcami dywanów w Afganistanie są żyjący tam Turkmeni, Beszirowie, Salorowie, Sarykowie, Ersari – niezbyt liczebne plemiona od lat wędrujące po kotlinach afgańskich. Nomadzkie ubogie życie sprzyjało zachowaniu wzornictwa i stylu wyrobów w stanie niezmiennym od pokoleń.

Kobierce afgańskie mają zróżnicowane wymiary, od drobnych chodniczków po ogromne dywany pałacowe.

Ten kobierzec jest niecodzienny. Jasny, wypełniony wzorem heratu = wzór rybi = wzór mahi. Są to małe romby z symbolami rybimi po bokach. Miejscem narodzin wzoru, jak można domyślić się z nazwy, jest właśnie miasto Herat leżące dziś w zachodnim Afganistanie. Bordiurę zdobią motywy samowarowe = krabowe bardzo popularne w zachodniej części Iranu i na Kaukazie.

Takie kobierce powstają dzięki zachowaniu starych tradycji regionalnych. W XVI wieku, za czasów szacha Abbasa, wzór heratu został zaszczepiony na zachodnich rubieżach państwa dzięki przesiedleniu grupy tkaczy z miasta Herat. Przyjął się tak szeroko, że dziś nieporównanie częściej spotyka się go na wyrobach tebriskich, kurdyjskich a nawet kaukaskich. W miejscu narodzin stał się z czasem rzadki, oddając pole koszenilowym wyrobom typowym dla Turkmenów, znanych powszechnie jako „buchary”.

Stan idealny