Beludżowie to bodaj najliczniejsza wędrująca do dziś grupa koczowników irańskich. Mieszkają wzdłuż całej wschodniej granicy Iranu.

Wyroby beludzkie – podobnie jak turkmeńskie czy afgańskie – są łatwe do odróżnienia z powodu charakterystycznej głęboko czerwonej barwy i ciemnej na ogół kolorystyki. Pasterski lud, prowadzący przez pokolenia wędrowne, ubogie życie, nie używał kosztownych barwników, toteż skala barw na ich kobiercach jest dość ograniczona. Poza czerwienią – indygo, brązy i beże, rzadko pojawiają się odcienie szafranowe.

Wzornictwo tych kobierców zachwyca naiwnością rustykalnych form, nierzadko wywodzących się jeszcze z religii przyrody. Dywany beludzkie najczęściej są nieduże, prawie nigdy nie pojawiają się w nich centralnie umiejscowione medaliony, typowe są wzory ciągłe, często mające charakter drzewa życia. Nie brakuje też kobierców modlitewnych. Podobnie jak w wyrobach kaukaskich można tu znaleźć zwierzęce i ludzkie sylwetki.

Jakość tkanin beludzkich jest wysoka: gęste tkanie, dobra lśniąca wełna, trwałe wykończenie końskim włosiem, piękne sumachowe fartuszki i archaiczność wzorów zachowanych w pamięci pokoleń.

Opisany kobierzec o niezwykłej w beludżach palecie barw jest wyjątkowym przykładem tkactwa beludzkiego.

Stan idealny